Author: Sigríður

Pastor, ecofeminist theologian with a poststructuralist flair.

Ei uhøflig kvinne fra Kanaan

Jeg hilser dere på Den internasjonale kvinnedagen med to filmsnipper fra evangeliets tekst.

Filmsnippe 1:

Jesus tar veien til områdene omkring Tyros og Sidon. Han møter en utenlandsk kvinne, fra Kanaan, som hadde anden religion, kultur og etnisitet enn ham. Hun ber ham om å hjelpe datteren sin som er syk. Jesus snakker høyt til seg selv: «Denne kvinne kan jeg ikke hjelpe fordi at jeg er sendt til jødene, ikke kanaanittene og jødene ser på kanaanittene som hunder. Først tier jeg, fordi jeg vil lære henne å persistere og kjempe for datteren sin. Også bruker jeg en metafor fra husholdet hvor barna får mat og ikke hundene. Det er en kontekst som hun forstår og kan jobbe videre med.» Kvinnen gir seg ikke. Hun sier at hundene også får smulene som faller fra bordet når barna spiser. Jesus smiler fornøyd og sier at kvinnen har stor tro og at datteren blir frisk.

Filmsnippe 2:

Jesus tar veien til områdene omkring Tyros og Sidon. Han møter en utenlandsk kvinne, fra Kanaan, som hadde anden religion, kultur og etnisitet enn ham. Hun ber ham om å hjelpe datteren sin som er syk. Jesus er åpenbart forvirret. Først prøver han å overse kvinnen, men hun gir seg ikke og roper på ham og disiplene. Disiplene blir sure og ber Jesus om å blir ferdig med kvinnen, fordi at hun lager så mye bråk. Jesus prøver å bli kvitt med kvinnen med å forklare for henne men metafor om at han er sendt til barna og ikke til hundene. Og hundene er hun og datteren hennes. Kvinnen er spontant og hun bruker Jesu ord mot ham selv. Hun viser til at hundene også får spise smulene fra bordet. Dette teologiske husholderargument gjør Jesu stum. Han skjønner at kvinnen har rett og at han har tatt feil. Han roser henne for at hun har sterk tro og datteren blir frisk.

Hver gang vi forteller en gammel historie fra de hellige skrifter forteller vi den fra vår egen ståsted i tid og rom. Vi tolker historien. Når vi leser de hellige tekstene setter på oss våre egne briller som er preget av våre egne kultur og verdier. Noen av disse forestillingene er bevisste og andre er ubevisste. De ligger i kulturarven vår, våre ideer om Gud og våre ideer om hverandre. Denne arven er har også sterke tradisjonen om hvordan man skal tolke historiene. Ofte forteller arven oss hva slags filmsnipper, tolkninger og perspektiver vi skal velge. Kanskje det mest klassiske bildet av slik tradisjon er frukten i skapelseshistorien i første Mosebok. Hvis jeg spør dere hva slags frukt det var som Adam og Eva spiste i Edens hage, så svarer vi alle eple. Men det står ingenting om det i historien. Det står bare frukt. Noen har bestemt på et eller annet tidspunkt at frukten i fortellingen er eple. Og så leser vi alle skriftene med eplebrillene våre på. Det er faktisk ganske befriende når man oppdager at det fins flere briller og flere fortolkningsmåter en den som jeg er vant til. Og det som er viktig å huske er at måten som vi tolket våre hellige fortellinger inn i hverdagen vår handler ikke bare om den historiske Jesus. Det handler om at våre forestillinger av det som «egentlig skjedde» for 2000 år siden er farget av våre tolkningsbriller. Det handler om hvordan fortellingene om Jesus Kristus blir brukt i nye og nye kontekster.

Det er derfor som vi skal tilbake til filmsnippene som jeg introduserte i begynnelsen. Filmsnippene som tolker teksten kunne selvfølgelig ha vært mye flere, men to må være nokk nå. I disse to fortolkninger av evangeliet så har vi lagt opp hendelsene i historien på to ulike måter. I den første har Jesus alt under kontroll. Det er Jesus som vil lære kvinnen å kjempe og stå opp for seg selv og datteren sin. Han akter på en måte som virker forvirrende på kvinnen og på oss, fordi vi ikke kjenner hans prosjekt. Vi må først forstå at hundemetaforen har en kulturell referanseramme som skiller ad jøder og kanaanitter. Og så må vi forstå hvor merkelig det er at mannen Jesus i det hele tatt snakker med en kvinne. I filmen ser vi Jesus som står modig frem med et problem og veileder kvinnen til å finne en løsning, så at datteren blir helet.

I den senere filmsnippen fins det mer trøbbel for Jesus. Kvinnen bråker og Jesus er forvirret. Han vet ikke hva ham skal gjøre. Han prøver å bruke referanser fra sin kultur og kvinnen kaster dem tilbake til ham. Hennes teologi er sterkere enn hans. Han lærer fra hennes erfaringer, hennes modighet, hennes kamp for datteren sin.

I den første versjonen er Jesus fullkommen og med full kontroll den dagen som han ble født. Han er den hyggelige, forståelsesfulle, alltid-hjelpsomme frelser. Han vet alt, kan alt, og kan legge langsiktige planer som alle går opp. Noen ville også ha tolket Jesus som en feminist og menneskerettighetskjempere som lærer oss å være modige og gjør oss og barna våre hele.

I den andre versjonen så blir Jesus den som han ble fordi han hadde relasjoner med folk. Han lærte kvinner og menn å kjenne og han ble berørt av dem og deres liv. De var disse kvinnene og mennene, deres motstand, kraft og erfaringer ga ham kraft til refleksjon, handling og tro til å være den som han var og ta de beslutningene som han tok.

Det er ikke så langt siden at jeg satt med to feministiske teologer, en fra USA og en fra Tanzania som kranglet om akkurat denne teksten og hva skulle være den rette fortolkningen av den. Den første sa at kvinnen hadde vunnet Jesus i en teologisk argument. Den andre sa at det var ikke sånn og at Jesus hadde hatt god grunn med sine rare metaforer. Begge to kunne selvfølgelig ha hatt rett fordi det er ingen en standard vei til å tolke hellige skrifter. Og oft har man mye mer frihet til tolkning en man tror.

Så hvilken tolkning velger du, kjære Kristi venn som kom til kirke i dag på den internasjonale kvinnedagen?

Hva er din kamp? Hva trenger du å høre fra prekestolen og alteret i dag? Hva roper du til Jesus Kristus?

Kanskje er det filmsnippe 1 med den trygge Guden som er det som du lengter etter. Du som er redd for koronaviruset og andre vanskelige ting og som bekymret deg for deg selv for for andre. Og det er greit.

Men, hva ville du ha sagt og gjort hvis han kalte deg for en hund og prøvde å overse deg når du skriker?

Hva gjør det med din teologi hvis du våger å tenke deg en Gud som en avhengig av kvinner?

En Gud som lærer av kvinner og som modnes etter å ha møtt dem?

En Jesus som kan gjøre feil, fordi mye i kulturen hans er ikke vennlig mot kvinner og utlendinger?

Hvorfor er det en utfordring? Hvorfor er det så farlig?

Skal kvinnen fortsette å være under bordet og spise smulene fra det patriarkalske bordet?  Eller skal hun og datteren hennes få spise med husets barna?

Hva slags mening har denne teksten om den ropende kanaanittiske kvinne for oss på den internasjonale kvinnedagen?

Den feministiske teologen Ranjini Wickramartane Rebera fra Sri Lanka sier at i hennes kontekst i Sør Asia gir det en dyp mening at teksten viser oss en kvinne som snakker offentlig.  Kvinnen har en stemme selv. Hun er faktisk den første kvinnen i Matteusevangeliet som snakker. I femten kapitler! Og hun snakker høyt. Hun roper, igjen og igjen inntil hun blir hørt. Wickramartane Rebera sier at i hennes kultur blir jenter oppfordret til å bli sett og ikke hørt. Hun argumenterer at i hennes kultur er det vedtatt at kvinner som snakker høyt eller skriker er sett på som hysteriske, uhøflige og aggressive. Wickramartane Rebera sier:

I kulturer hvor jentebarn er abortert, drept ved fødsel eller diskriminert mot, så er denne sta og ubøyelige kvinnen en kjempeviktig rollefigur for oss. I Sør-Asia så farger stigmatiseringen av å bli født som en jente hennes hele identitet fra barndom til voksen alder. Den stigmatiseringen av å være født i kvinnekropp bidrar til dårlig selvtillit hos kvinner, ikke minst dem som er tvunget inn i sexhandel for å overleve økonomisk. Og et jentebarn som har en sykdom som på noen måte kan sees som «uren» er ekstra stigmatisert byrde både for moren og datteren.

Hvis vi med hjelp fra Wickramartane Rebera fortolker evangeliet i lys av nåtidens kontekst i Sri Lanka, hva slags filmsnipp vil vi da velge? Når vi leser disse tekstene i lys av konteksten av den internasjonale kvinnedagen så må vi kunne spørre oss hvilken fortolkning støtter kvinner og jenter i deres ulike kamper for full menneskeverd og egen stemme.

Og da takker jeg Gud over denne utfordrende damen som gir ikke opp på datteren sin og gir ikke opp på Jesus heller.

Jeg har møtt henne i helsevesenet, i tingretten, i skolen, i kirken, i banken, i butikken, i hjemmet når noen har behandlet henne og datteren hennes som en hund.

Jeg har møtt henne som varsler om overgrep og gir støtte til dem som har blitt voldtatt eller seksuelt misbrukt.

Jeg har møtt henne som står opp mot samehets.

Jeg har møtt henne som står opp for kvinners rettigheter i Norge og i utlandet.

Jeg har sett henne rope ut mot diskriminering mot homofile mennesker, mot menneskehandel og dårlig behandling av naturen.

Jeg har møtt henne som inspirerer kvinner og menn til å respektere de andres religiøse, etniske og kulturelle identitet og forskjell.

Jeg ser henne i øynene på Greta Thunberg og Malala Youzafsai.

Når hun ikke får sitte ved bordet og skal spise smuler på gulvet med hundene, så bringer hun en klappstol og setter seg selv.

Hun er ung og gammel, hun roper til oss når vi ikke vil se eller høre.

Hun tillater oss ikke å overse henne fordi hun kjemper for det som er større enn hun, men også inkluderer henne.

Jeg tror fra mitt innerste hjerte at noe av denne mot, motstand, stahet, kraft, relasjon, ordbruk og makt, denne hysteriske aggressivitet og uhøflighet til å overbevise og berøre andre er inspirert av det hellige og av kjærlighetens ild og inspirerer det Hellige. Kjærligheten brerører alt og også Jesus.

Når vi møter henne i vårt stille sinn og hvor hverdag så kan vi si med Jesu sine ord:  «Kvinne, din tro er stor. Det skal blir som du vil.»

Og datteren skal bli frisk.

 

Þegar ég hlusta á söguna þína breytir hún mér

Undanfarna daga hef ég tekið þátt ráðstefnu um guðfræði og málefni frumbyggja í tilefni nýstofnaðrar sannleiks- og sáttanefndar í málefnum Sama í Norður-Noregi. Ráðstefnan fjallaði um rannsóknir guðfræðinga á þætti trúar í slíkum sáttaferlum. Á ráðstefnunni sátu fulltrúar frá Suður-Afríku sem töluðu um sáttahlutverk Desmund Tutu nefndarinnar eftir Apartheid-tímabilið og fulltrúar fyrstu þjóða Kanada sögðu frá sáttaferlinu við ríkisstjórn Kanada um ofbeldi á börnum í heimavistarskólum, stolin heimalönd og tapaða menningu. Á ráðstefnunni sagði einn fulltrúinn þessi orð:  „Þegar ég hlusta á söguna þína, breytir hún mér.“ 

Þessi ráðstefna hafði mikil áhrif á mig. Ég velti fyrir mér tilgangi sáttarferla, hversu mikilvægt það er að fólk fái að segja söguna sína, hversu mikilvægt það er að þau með völdin hlusti og láti söguna breyta sér í stað þess að framleiða ódýrar skyndilausnir. Hlustunin breytir ekki atburðunum sem þegar hafa gerst. En hún glæðir vonina um að framtíðin geti orðið öðru vísi og að fólk hafi tækifæri til að treysta öðrum aftur. Sumir vilja ræða um fyrirgefningu í því sambandi, aðrir tala um að rísa aftur til lífsins eða nota enn önnur orð.

Meðan ég sat ráðstefnuna hefur farið fram umræða á Íslandi um þátt kirkjunnar í kúgun samkynhneigðs fólks. Áslaug Arna dómsmálaráðherra hélt ræðu í Kirkjuþingi og minnti réttilega á að kirkjan hefði ekki „skilið kall tímans“ í upphafi 21. aldarinnar. Agnes biskup kom fram í Sjónvarpinu og bað samkynhneigt fólk afsökunar.

Ég hlustaði á fræðimennina frá Suður Afríku og Kanada segja frá þessum mikilvægu sannleiksnefndum. Og svo hugsaði ég um mína eigin þjóð, mína eigin kirkju, og allar sögurnar sem við eigum að halda áfram að hlusta á og láta breyta okkur. Ég held að afsökunarbeiðni Agnesar biskups geti verið ágætur upptaktur að slíku ferli. Lokahnykkur er hún ekki, við erum tæpast byrjuð að hlusta.

Kirkjan hefur svo mikið að svara fyrir. Kirkjan, hver er kirkjan í þessu sambandi?  Það sem „Kirkjan“ þarf að svara fyrir er tvö þúsund ára túlkunarsaga helgra hefða. Sú hefð hefur síður en svo verið samkynhneigðu fólki hjálpleg og kúgun kirkjunnar á þeim sem ekki stóðust kynferðisviðmið hennar spannar tuttugu aldir. „Kirkjan“ er þýlyndi geistlegra yfirvalda við stjórnvald fyrri tíðar. „Kirkjan“ er stjórnun kynferðismála þjóðarinnar á fyrri tíð með blöndu af lagabókstaf og guðsorði. „Kirkjan“ er útilokun og grimmd gagnvart samkynhneigðu fólki og fjölskyldum þeirra. „Kirkjan“ er þögn og afskiptaleysi. „Kirkjan“ er hörð orð kirkjunnar fólks úr prédikunarstól, í fjölmiðlum, í lobbíisma og í álitsgerðum til Alþingis, hvenær sem réttarbætur til samkynhneigðs fólks komu fram á þingi.

„Kirkjan“ sem stofnun og aldagamalt áhrifavald í nánum tengslum við ríkisvaldið hefur mikið að svara fyrir. „Kirkjan“ sem hreyfing er auðvitað meira en þessi völd, áhrif og forréttindi. Þaðan kemur viðspyrnan.

„Kirkjan“ sú er tvær konur sem elska hvor aðra og tárast frammi fyrir altarinu þegar presturinn segir að þær séu „rétt hjón“ frammi fyrir Guði og mönnum. Kirkjan sú eru þau þau sem unnu með ÁST áhugafélagi um samkynhneigð og trú og FAS, samtökum foreldra og aðstandenda samkynhneigðra. Og hetjurnar sem nenntu að mæta á safnaðarfundi til að útskýra fyrir almennu safnaðarfólki, hvers vegna það væri allt í lagi að samkynja fólk elskaði hvort annað, ætti börn saman og gengi í hjónaband.  Og öll hin, sem ekki hafa gefist upp á því verki að túlka kærleiksboðskap kristinnar trúar inn í líf sitt frekar en forréttindin, hómófóbiuna, rasismann og sexismann sem kristin saga geymir.

„Kirkjan“ er líka prestarnir sem óskuðu samkynhneigðum til hamingju þegar staðfest samvist var  samþykkt. Og vígðu þjónarnir sem beittu sér fyrir því að kirkjan yrði tilbúin að vígja fólk af sama kyni í hjónaband á því augnabliki sem ein hjúskaparlög gengu í gegn. Ég hef alltaf verið stolt af því að hafa tilheyrt þeim hópi kollega. Á mælikvarða aldanna og í samanburði við allt hitt er þetta geistlega framlag eins og upp i nös á ketti. Ég er stolt af litla ljósinu. En ég skammast mín fyrir stóra skuggann.

Meðan ég sit á ráðstefnunni og læri um vinnsluferli erfiðrar undirskipunar- og kúgunarreynslu minnihlutahópa, þá hugsa ég um það hversu mikilvægt það er að sannleikur hvers og eins fái að njóta sín, að þjáning, vonbrigði og reiði fái öruggt rúm sem kallar ekki aftur fram áföllin, að við þessum tilfinningum sé tekið og að ferlið stuðli að umbreytingu. Að skömmin sé játuð, og að við höldum áfram að játa hana með að hlusta, líka þegar við höfum engar forsendur til að setja okkur inn í það sem gerst hefur.

Það er sú skömm að tilheyra kirkju sem hefur ekki verið í fararbroddi mannréttinda heldur stundum látið draga sig grenjandi í átt til þeirra.

Og að þau okkar sem viljum vera „kirkjan“ hættum ekki að hlusta fyrr en síðasta sagan er sögð og henni hefur af Guðs náð tekist að umbreyta mér og þér.

 3.11.: Eftir lestur á eigin grein í morgun fannst mér ég ekki hafa greint nógu vel milli kirkjunnar sem valdastofnunar og kirkjunnar sem almennrar hreyfingar. Ég breytti því greininni lítillega.

 

Vertu ekki svona reið

Vertu ekki svona reið
Greta Thunberg.
Vertu ekki svona hrædd,
svona leið,
svona þreytt.
Eiginlega væri best
ef þú fyndir ekkert til.

Og vertu ekki svona ung.

Vertu heldur eins og við hin,
afslappaðri,
minna upptekin af að gera rétt,
tilfinningasnauðari,
og helst nokkrum árum eldri.

Þú hlýtur að skilja
að við höfum miklar áhyggjur af þér.
Við sjáum hvað þú ert þreytt, reið og leið.
Það ætti enginn að vera
og allra síst börn og unglingar.
Þið eigið að lifa vernduðu lífi,
án þess að skipta ykkur af þjáningu og neyð
stríðum, átökum og loftslagsbreytingum.
Þið eigið ekki að óttast
og bera kvíðboga fyrir framtíðinni,
heldur vera vafin inn í bómull og hafa það fínt
alltaf.

Svo vertu ekki með þessa ábyrgðartilfinningu alltaf hreint,
ekki berjast fyrir nokkru sem skiptir máli,
ekki gera neitt sem hefur afleiðingar.

Segðu þetta við hana sem þú varst,
í fyrra,
þegar þú sast alein fyrir utan þinghúsið í Stokkhólmi:

Ekki gera neitt fyrr en þú fullorðnast,
Greta Thunberg.

Annars gætir þú óvænt skapað hreyfingu
þar sem milljónir af manneskjum streyma út á göturnar
og krefjast nýrrar loftslagsstefnu.

Er þá ekki töluvert betra
að bera sorgina og óttann ein
eða láta eins og allt sé í lagi
eins og venjulegt, heilbrigt fólk gerir?

Og mundu,
þetta segjum við bara af hreinni umhyggju.
Það eina sem við viljum
er að þú hafir það gott.

Sindre Skeie, 25. september 2019, þýð: SG

Grete Thunberg

Biskupsgarður

Undanfarið hafa skapast umræður um bústað Biskups Íslands í Reykjavík eftir að upplýst var að biskupinn borgar um það bil 90 þúsund fyrir einbýlishús í miðbæ Reykjavíkur. Margir eru ósáttir við að biskupinn hafi aðgang að þessu húsi til einkaafnota fyrir lítið verð og spyrja hver sé tilgangurinn með þessu fíneríi.

Mér finnast þessar umræður að mörgu leyti ósanngjarnar og að mörgu leyti áhugaverðar. Þær eru ósanngjarnar að mínu viti þegar þær beinast persónulega að Agnesi Sigurðardóttur, Biskupi Íslands. Í lögum um stöðu, stjórn og starfshætti þjóðkirkjunnar nr. 78/1997 segir að biskupinn „hafi aðsetur í Reykjavík“ og að vígslubiskuparnir tveir hafi „aðsetur á hinum fornu biskupsstólum, í Skálholti í Biskupstungum og á Hólum í Hjaltadal.“ Þar sem kirkjulögin krefjast þess að biskuparnir sitji á ákveðnum stöðum eru þeim líka lagðir til biskupsgarðar til aðseturs gegn lágri leigu. Þessi hús eru heimili biskups og fjölskyldu hennar/hans ef því er að skipta, en einnig opinber móttökuhús kirkjunnar sem biskupinn er fulltrúi fyrir. Það er því ósanngjarnt að mínu viti að fjalla um biskupsgarðinn í Reykjavík eins og þar sé á ferðinni eitthvað sérstakt peningaplokk Agnesar Sigurðardóttur. Hún einfaldlega gekk inn í þann lagaramma og hefð sem myndast hefur vegna þess að Biskup Íslands er samkvæmt lögum skyldug til að hafa aðsetur í Reykjavík.

Það sem mér finnst áhugavert við þessa umræðu, er spurningin um það hvort það sé virkilega þörf á því að biskup eigi að „hafa aðsetur“ í Reykjavík og hafa þar með þar embættisbústað í Reykjavík. Í þessari grein langar mig að spinna þá umræðu í tvær áttir.

Hvers vegna á Biskup Íslands að hafa aðsetur í Reykjavík?  Það er ekki flókin aðgerð að hvetja Alþingi Íslendinga til að breyta orðalagi þessarar greinar í kirkjulögunum frá „aðsetri“ yfir í að segja að Biskupsstofa skuli staðsett í Reykjavík, eða að starfsstöð Biskups Íslands sé í Reykjavík. Með þessari einföldu orðalagsbreytingu væri undirstrikað að biskupinn hefði skrifstofuna sína í Reykjavík, en að sjálf geti hún búið hvar sem henni sýnist, í Efra-Breiðholti, Bolungarvík eða Bahrain, svo fremi sem hún sinni skyldustörfum sínum í Reykjavík. Þegar biskupinn er ekki lengur skikkuð til að eiga heima á tilteknum stað fellur líka burtu þörfin á að halda úti sérstökum embættisbústað fyrir hana. Hún gæti séð sér fyrir húsnæði sjálf og skilin milli biskupsins sem einkapersónu og opinberrar persónu yrðu skýrari. Þjóðkirkjan gæti sparað peninga með því að selja dýra eign í miðbænum og í staðinn leigt húsnæði undir móttökurnar sínar og/eða haldið þær í safnaðarheimilum kirkna.

Hvers vegna á Biskup Íslands að vinna í Reykjavík? Hin hugmyndin sem mig langar til að kasta út í kosmosið er ekki ný af nálinni. Hún er heldur ekki mín. Árið 1958 settu fjórtán alþingismenn úr öllum þingflokkum frá sér þingsályktunartillögu þar sem embætti biskups Íslands var flutt frá Reykjavík í Skálholt.  Þingsályktunin var birt í Tímanum 30. mars 1958 og þar segir í greinargerð flutningsmanna:

Kirkja há og tíguleg er risin þar af grunni hinna fornu dómkirkna og veglegt íbúðarhús hefir þar verið reist. En hver á að búa í þessu húsi og hver á á helgum stundum að standa fyrir altari hinnar fornu kirkju og láta kristinn boðskap hljóma innan veggja hennar? Þannig er hugsað og þannig er spurt.

Í Skálholti sátu biskupar Íslands allt þar til Hólastóll varð til og biskupsdæmin urðu tvö. Biskupsdæmin voru sameinuð á ný í lok átjándu aldar og biskupsstólinn færður til Reykjavíkur. En það er ekkert náttúrulögmál að biskupinn sitji í höfuðstaðnum. Þau sem vilja halda úti biskupsstólum í Skálholti og á Hólum beita sögulegum rökum og fjalla um að stólarnir tengi saman kirkju og þjóð í þúsund ár. Þeir benda á að erkibiskupa Svía og Englendinga sem enn sitja hina fornu stóla í Uppsölum og Kantaraborg vegna sögulegs samhengis þessara staða.

Í Skálholti er góður biskupsbústaður. Í Skálholti er góður salur sem hægt er að nota fyrir móttökur á vegum Þjóðkirkjunnar. Skálholt er vel í sveit sett í fagurri náttúru, samgöngur þangað eru góðar og þaðan er stutt til Reykjavíkur. Með því að leggja niður eitt vígslubiskupsembætti og selja biskupsgarðinn í Reykjavík (sem hefur enga sögulega þýðingu fyrir Þjóðkirkju Íslands eða biskupsembættið) má spara töluverðar fjárhæðir. Og nú vill svo til að Skálholtsstóllinn er laus og biskupskosningar þar á næsta leiti.

Verksvið Kirkjuþings og Biskups Íslands eru ólík. Þjóðkirkjunni er stjórnað af Kirkjuþingi og Kirkjuráði af lýðræðislega kjörnum fulltrúum. Þjóðkirkjan er vinnuveitandi, og fer með opinbert fé og starfsstöðin er miðstýrð frá Reykjavík. Höfuðhlutverk biskupsins er að hafa tilsjón með hinni vígðu þjónustu og kenningu kirkjunnar, vígja presta og djákna og vísitera söfnuði. Hlutverk biskupsins eru samkvæmt skilgreiningu dreifð um allt land og ekki flóknara að vinna þau verk frá Skálholti en frá Reykjavík.

„Hver á að búa í þessu húsi? Hver á að standa fyrir altari hinnar fornu kirkju?“ spurðu alþingismennirnir forðum. Þannig er hugsað og þannig er spurt.

Hva vil du bli når du blir stor?

I juli lyste KUN ut den faste stillingen for studieretning prest som fagansvarlig for studieretning prest fra 1. august 2018 og jeg ble oppfordret til å søke. Nå i begynnelsen av desember ble jeg tilsatt til stillingen på styremøte på KUN og jeg har takket ja til jobben.